Tržišno Rešenje

Syndicate content
Updated: 1 hour 57 min ago

Akcionarska država

Thu, 14/05/2015 - 17:13
To je predlog Dušana Miljevića.  Originalni predlog je na engleskom, a ja ću prepričati u glavnim crtama.

Zamislite da država Srbija postane akcionarsko društvo. Svaki građanin bi dobio jedan udeo akcija u vlasništvo. Kao u svakom akcionarskom društvu te akcije nose glas ali ih možete i prodati nekom drugom, ko će onda umesto vas imati glas i ubirati dividentu. Možete opet i kupiti akcije ako hoćete. Sve funkcioniše kao akcionarsko društvo.
Građani su zainteresovani za Kosovski boj, četnike i partizane, akcionari su zainteresovani za dividendu i profit. Glasovi akcionara bi zato bili bitno drugačiji od glasova glasača. Prvo, došlo bi do ukrupnjavanja jer bi mnogi prodali akcije a drugi bi želeli kontrolu. Drugo, kad investitori dobiju kontrolu, prvo što će želeti je rast vrednosti njihove svojine. Zato će donositi mudrije odluke. Paziće kome će poveravati vlast, kakve će zakone donositi, kakvo će sudstvo imati. To sve u svrhu uvećanja vrednosti akcije, ali u ovako privatizovanoj zemlji rast vrednosti akcija je ono što danas zovemo rast BDP, ekonomski rast ili razvoj.
Motiv privatnog vlasništva već stotinama godina kreira novu vrednost na tržištu. Predlog akcionarske države je predlog da se motiv privatnog vlasništva uposli u svrhu političkog i posledično, opšteg ekonomskog progresa. 
Pročitajte original i recite šta mislite.
Categories: Srbija

Entropija

Thu, 14/05/2015 - 05:09
Iz prošlosti učimo, a nju predstavljaju naši izbori koji su nam oblikovali sadašnjost. Budućnost je ono ka čemu stremimo, na osnovu naših iskustava i na osnovu naših očekivanja. Istorija ličnih odluka nas oblikuje i svaka odluka znači nepovratno izgubljene alternativne sadašnjosti i budućnosti, kao i otvaranje potpuno novih životnih puteva. Čovek  levom rukom grli svoju prošlost, a desnom rukom budućnost (može i obrnuto), znajući da je prošlost data, a da je budućnost ono što se može oblikovati i da ona nikada ne ispadne baš onakva kakva je planirana. Alternativno, prošlost nam je iza leđa, a budućnost ispred nas. Nas ne oblikuju samo lični izbori, jer smo socijalna bića. Oblikuju nas izbori nama bliskih jedinki sa kojima stupamo u interakcije, ali nas oblikuju i izbori šire zajednice. Iz tih izbora koji su za nas većim delom dati, učimo kako da se prilagodimo ili još bolje kako da predvidimo šta će relevatne grupe uraditi ili kada je reč o izuzetnima da oblikuju kolektivne izbore. Stabilnost postoji samo kao stabilno kretanje, uz prilagođavanja i oblikovanja. Ljudske jedinke su različitih sposobnosti da se nose sa stabilnosti koja ne postoji kao apsolutna i traže referentne tačke na koje se mogu osloniti. Kao socijalna bića traže te tačke u prošlosti zajednice, nastojeći da u sistem koji se kreće unesu neke statičke vrednosti koje su ustvari esencija najbitnijih i široko prihvaćenih (obično ne najboljih) odluka. Te tačke su potka za lični identitet, identitet porodice, lokalne zajednice, nacije, civilizacije.
Ako je nešto problem u Srbiji danas, to je što oslonca nema. To je vidljivo na mnogo načina - kroz nizak indeks sreće, velik broj korisnika lekova za smirenje, frustriranost mizernim linijama karijere i sadašnjostima koje nikako ne odgovaraju očekivanjima kreiranim u prošlosti, porodično nasilje, nekulturu življenja u urbanim celinama, odsustvo kulture dijaloga, primitivizam kao mejnstrim, zakletvu na siromaštvo kao poziv na vrlinu, srpski san gde svako može biti bilo šta... Ako oslonca nema ili ako on nije sazdan od solidnog materijala, sistem ide ka entropiji.Entropiju u društvu koje se raspada najbolje vidite kada boravite u sistemima koji imaju solidne tačke oslonca. Američka domaćinstva vrlo često imaju barjak koji je tačka oslonca i tačno znaju esenciju sadržaja oslonca. Britanci su za svakog postradalog u Prvom svetskom ratu napravili jedan plastični mak i uslovno ga zasadili u dvorištu Tower of London. Poljaci svake godine nose papirne žute narcise koji ih sećaju na Drugi svetski rat i tužne dane u Varšavskom getu. Nemci imaju oslonac u tome da je Nemačka iznad svega na svetu. Srbija ima slična iskustva, ali nema oslonac i u takvoj zemlji Miloš Obilić pokreće Drugi srpski ustanak, Aričibald Rajs govori gluvima, a barjak nosimo protiv nečeg, sada već duboko fiktivnog, jer nemamo jasan sadržaj koji bi bio iza njega. Osnovni razlog je što smo kroz istoriju izvršili sistematsko silovanje istine i stvorili falsifikovane oslonce koje je jači vetar razvejao i ogolio. Stoga iz godine u godinu imamo sve manje želje da vidimo šta su naše pogrešne odluke, zlatnu prošlost tražimo u fiktivnoj prošlosti koja je tada bila deo puta u fiktivnu budućnost, sadašnjost nam je oblikovana sve inflatornijim i grotesknijim lažima, kako o tome gde smo stigli, tako i o tome gde smo se uputili i gde ćemo stići. Sistematski izbor laži  lepše od realnosti doveo je to toga da postoji ozbiljan problem izbora naroda koji nema oslonac i koji po pravilu bira loše jer ne bira realnost nego projekcije lažne budućnosti bazirane na miš-mašu lažne prošlosti i lažne sadašnjosti.  Entropija će se nastaviti sve dok sistem ne bude bio sazdan na osloncima koji su bazirani na istini, ma kakva ona bila. Samo istina može dovesti do toga da levom rukom grlimo stvarna iskustva koja nam omogućavaju da razumemo uzroke ružne sadašnjosti i načine kako da desnom rukom zagrlimo budućnost koja ne izgleda sumorna ili u gorem slučaju loše izmaštana. Nas neće spasiti nijedan pisac bajki, bio on napredan, žut, koštuničav jer su spasitelji upravo bića iz bajki... Nas neće spasiti ni SAD, ni EU, ni Kina, ni Arapi, ni Rusi jer niko sa strane neće nas ubediti da  prihvatimo istinu, ako mi sami to nismo u stanju. Danas smo učinili mali korak, ispravili istorijsku nepravdu, trebaće još mnogo koraka da se napravi da bi umesto lepe laži počeli da biramo da živimo svoje živote, a ne da budemo statisti u farsi. Ne treba živeti u prošlosti, posebno ne lažiranoj, ali je moramo razumeti i prigrliti onakvu kakva jeste da bi shvatili zašto nam je sadašnjost loša i kako da delajući danas stvorimo lepšu budućnosti, koja će biti stvarna, a ne samo jadna projekcija lažnih iskustava. Pametan narod bi današnji dan proglasio danom pomirenja, jer smo prigrlili barem malo istine.
Categories: Srbija

Američki i evropski kapitalizam

Sun, 10/05/2015 - 14:31
Anglo-saksonski kapitalizam je kapitalizam akcionara, sitnih jednako kao i krupnih vlasnika. U osnovi akcionarskog kapitalizma su vlasnička prava i sistem je jednostavan: vlasništvo donosi proporcionalno pravo u upravljanju svojinom. Kontinentalni evropski kapitalizam je kapitalizam stejkholdera, kapitalizam interesnih grupa. Privatno vlasništo važi, ali postoje prioritetne grupe i viši ciljevi. Delom zbog strukture vlasništva a delom zbog zakonskih regulacija i privilegija posebnim grupama, firmama upravljaju ne samo vlasnici-akcionari već se nadproporcionalno pitaju i važni stejkholderi: država, sindikati, banke. Ako vas ova distnikcija više interesuje, Norman Barry i Steve Pejovich su autori koji vam trebaju.

Američki kapitalizam vremenom biva sve regulisaniji, ali glavna distinkcija ostaje. Poslednjih par godina američko tržište zahvatio je talas preuzimanja čiji su glavni akteri posebna vrsta hedž fondova koje nazivaju aktivističkim. Ovi fondovi ciljaju firme za koje misle da imaju potencijal ali su loše vođene. Nakon što kupe kritični udeo akcija i eventuralno izgrade mrežu saveznika među drugim akcionarima, aktivistički fondovi kreću u akciju: smenjuju menadžment, seku troškove i menjaju šta treba u vođenju firme. Ako su bili u pravu, onda ovi potezi firmi podižu vrednost i fond bude na dobitku. I ne samo fond - na dobitku su i ostali akcionari, kreditori, novi sposobni menadžment koji je dobio šansu i cela ekonomija. Na gubitku je samo stari i neefikasni menadžment.

Ovo nije ništa suštinski novo jer su neprijateljska preuzimanja ključni deo tržišne ekonomije; to je ono što privatnu akcionarsku svojinu čini efikasnom. Ali na delu je novi talas, vođen od strane "aktivističkih" hedž fondova. Kažu da svaki CEO u Americi u poslednje vreme strepi od telefonskog poziva predstavnika aktivističkog fonda, koji će mu saopštiti da fond sada ima kritični udeo vlasništva i da razmišlja o nekim promenama.

U isto vreme Francuska je, delom verovatno u reakciji na ova dešavanja, donela zakon koji duplira glasove starih akcionara. Zakon stupa na snagu 2016. i po njemu novi investitori vrede upola manje od starih koji akcije drže u posedu više od dve godine. U mnogo slučajeva stari akcionar je država i ona će sada jednim potezom duplirati broj svojih glasova. Ali još važnije, ovim se još dalje obogaljuje kapitalizam. Obrazloženje za ovaj zakon je da se diskriminacijom vlasništva smanjuje uticaj spekulativnog kapitala. Ali suština je da francuski zakonodavci ne shvataju kako korisnu funkciju u smislu podsticaja i kontrole firmi i menadžera taj "spekulativni" kapital ustvari vrši. 
Categories: Srbija

Opredeljenje

Wed, 06/05/2015 - 13:04
Na naslovnoj strani novog NIN-a je istoričarka Dubravka Stojanović: "Pašćemo između dve stolice". Nisam načisto šta danas to biranje stolica tačno znači, ali siguran sam da se previše razmišlja i previše govori na taj način. Nekada je opredeljivanje značilo izbor između suprotstavljenih vojnih saveza koji su realno mogli zaratiti i taj izbor je iz tog razloga bio značajan. Danas se na opredeljivanje više ne gleda toliko u starom spoljnopolitičkom smislu, radi se sve manje o izboru između konkretnih vojnih sila, a sve više o generalnom priklanjanju ovom ili onom uzoru. I to mi smeta, ne samo zato što je takav "izbor" sve manje primeran današnjem vremenu, nego i što je to večito traženje mentora pomalo odraz podaničkog mentaliteta.

Radi se o suštinski istoj stvari koju čujemo kada se govori o stranim investicijama. Domaće preduzetništvo, podrazumeva se, ne može tu nešto mnogo da promeni, ali kad stranci donesu pare to je prava stvar. Pa se onda raspravlja kome od tih stranaca se prikloniti: jedne će spašavati Zapad, druge Rusi, treće Arapi. U svakom slučaju od nas samih ne očekujemo mnogo, traži se gospodar.

To isto radimo i sa MMF-om; nama MMF "treba" čak i kada ne uzimamo pare. Aranžman bez novca je mentorstvo koje sami tražimo. Suštinski ista stvar je popularno protivljenje privatizaciji nekih državnih preduzeća. Recimo da su protivnici privatizacije Telekoma u pravu i da stvarno državna firma nekako stvara neto vrednost za zemlju veću nego što bi uradila privatna. Ali da li je to ideal, da neko "puni budžet" za vas pa da vam onda odatle deli?  Kad bi državno vlasništvo nad firmama nekim čudom i bilo ekonomski bolje, opet bi ostao vrednosni problem, problem mentaliteta koji dodelu sitne vrednosti odozgo pretpostavlja njenom stvaranju privatnom inicijativom odozdo.

Od političkih opcija, najveća prednost Dosta je Bilo (hoće li to ime već jednom?) je što stavlja tačku na ovakav diskurs izbora gospodara i prizivanja spasitelja. Ne govore mnogo o Istoku i Zapadu, o imperativu EU, o pametnim strancima, o spasu koji uvek neko spolja donosi već, naprotiv, znaju da je kičma ekonomije domaće preduzetništvo.  Strani investitori su dobrodošli koliko i domaći, a razvoj je na kraju krajeva funkcija lične odgovornosti i posledica odluka koje sami donosite na ličnom i državnom nivou. Niko vam neće doneti džakove s novcem zato što ste mu simpatični ili mu idete uz dlaku, već ćete zajedno sa drugima stvoriti nešto na principu obostranog interesa. DJB ima i druge strane s kojima se ne slažem, recimo fensi ideje o državnim start-up fondovima ili popular-kejnzijanizam sa pričom o uticaju smanjenja javnog sektora na tražnju, ali je svejedno glavna priča osvežavajuća promena u odnosu na Istok-Zapad-zahtevi-članstvo-donacije-investicije retoriku koju slušamo od 2001.
Categories: Srbija

Uvek može gore

Sun, 03/05/2015 - 16:47
Kada pomislite da smo mi bogom dan narod da iznova sledimo pogubne politike, setite se Venecuele, zemlje koju godinama vode nesposbnjakovići & egocentrični demagozi. Sa enormnim zalihama sirove nafte, bez ikakvog rata nad vratom, bez ikoga ko bi im uvodio sankcije, u blagodetnoj klimi, veliki je uspeh dovesti svoju zemlju u takvu bedu. Naravno, odgovor se ne traži tamo gde zaista leži nego u još više debilizma na vencuelanski način. Skoro da kažem hvaljen DSNS.


Categories: Srbija

Zašto Arapi?

Thu, 30/04/2015 - 13:43
Čitam jutros u WSJ nešto o američkim antikorupcionim zakonima koji američkim firmama zabranjuju davanje mita i korupcijsku praksu u inostranstvu. Ako američka firma korumpira, recimo, gradonačelnika Budimpešte, njeni čelnici mogu da odgovaraju, kad tad, prema američkim zakonima u Americi.

Onda čitam kako Siniša Mali stručno, onako doktorski, objašnjava kako se 300 miliona logaritamski transformiše u 3.5 milijardi: "Za izgradnju dva miliona kvadrata potrebno je 3,5 milijardi evra. Uložite 300 miliona i napravite 300.000 kvadrata, profit od njihove prodaje ulažete dalje, tako da investitor ne treba odmah da da 3.5 milijardi evra u kešu". 

I padne mi na pamet - verovatno među poslednjima u Srbiji - zašto se ovaj dil radi sa Arapima. Ili sa "Arapima". A ne recimo sa Amerikancima ili Nemcima. Radi se sa investitorima koji ne podležu ni teoretskim sankcijama, sa investitorima iz podneblja gde je podela između privatnog i javnog mutna ili nepostojeća. Skandal je neizbežan.
Categories: Srbija

20 godina od smrti Milovana Đilasa

Sat, 25/04/2015 - 23:29
Ovako "Đidu" vidi Svetozar-Steve Pejovich. Tekst je na engleskom ali toplo preporučujem:REMEMBERING MILOVAN DJILAS (1911-1995): HERO OR SOB
ON 20TH ANNIVERSARY OF HIS DEATHDictators do not like malcontents. Milovan Djilas quarreled with Tito and ended up in jail. Leon Trotsky quarreled with Stalin and was murdered. Field Marshall Erwin Rommel conspired against Hitler and was ordered to poison himself. They all paid a price for displeasing their masters. Like thousands of other ‘traitors’, Trotsky and Rommel have joined the dust of history. However, Milovan Djilas seems destined for a pardon. The initiative for pardoning Djilas comes, mostly but not exclusively, from intellectuals in the West, and former communist and socialists in Montenegro and Serbia. Pardoning Djilas requires downplaying the crimes he committed as a top communist leader in 1941-1954, and inflating the importance of his post-1954 activities as a ‘dissident’. This communication argues that attempts to exonerate Milovan Djilas are plain wrong. Whatever Djilas did after his break-up with Tito in 1954 does not eradicate the crimes he committed in 1941-1954. Shortly before he died, Jovo Kapicic, one of the bloodiest if not bloodiest member of the Yugoslav version of KGB, asserted that Tito and Djilas were the only true communist revolutionaries in Yugoslavia. Responding to Djilas’ complaints about his treatment in Tito’s prison, Slobodan Penezic, chief of the Serbian version of KGB said (I am paraphrasing): ‘Why are you surprised? You were a founder of this regime and you know what to expect’. The remarks of Kapicic and Penezic have one single message: As a founder of the communist government in Yugoslavia, Djilas is co-responsible with other communist leaders for the crimes of that government after his break with Tito in 1954. This is an important point that Djilas’ defenders choose to gloss over. Of course, people in the West read about communist crimes. However, they never experienced those crimes on their own skin. Short of moral consternation, the costs of crimes committed by the communist party of Yugoslavia had then little if any direct effect in the West. At the same time, Djilas was one of earliest dissidents to reach Western press with the stories about the sins of communism. Hence, Djilas’ writings and other activities in the post-1954 years provided significant benefits to both decision-makers and public-opinion makers in the West. I conjecture that simple cost-benefit analysis explains why Djilas gets a passing mark in the West. It would take volumes to catalogue crimes Djilas committed first in his native Montenegro and later on in Yugoslavia. In 1941, Tito sent Djilas to Montenegro to organize and control the uprising against foreign invaders and domestic traitors (meaning all opponent of communism). Djilas and his fellow communists considered the so-called people’s uprising merely as the façade of words hiding the true objective: the communist revolution. Djilas eagerly used his power to order directly or to condone indirectly the slaughter of hundreds of intellectuals, businessmen and civic leaders in Montenegro. Djilas wanted those people dead not because of what they did but because of who they were. They were respected Montenegrins who could not be counted on to support the communist revolution. Djilas’ usual remark to his underlings was ‘kill that dog’. Eventually, Montenegrins had enough of communist terror. Under the leadership of Pavle Djurisic (whose battle slogan was: “the red star is not our star”) they threw the communists out of Montenegro and were able to keep them out for about two years. Today, Pavle Djurisic has a monument at the Monastery of St. Sava in Libertyville, IL. In Montenegro today, the memories of war years are different. Djurisic is forgotten while Djilas’ crimes are downplayed by being officially named as ‘left deviations’; that is, as forgivable political errors. Immediately after the communist captured Belgrade in 1944, Djilas got total and unrestrained powers over media, radio, movies, and all other means of thought-control. In effect his position in the postwar years was no different from that of Joseph Goebbels in Nazi Germany. And his use of power was the same. Let me mention just a few examples that I am familiar with. Speaking to a group of elementary and high school teachers in 1950, Djilas literally shouted: “I want to know if there is a teacher in New Yugoslavia who believes in God.” In the early 1950s, Belgrade Radio hired a group of young English and German speaking students to read foreign language broadcasts. They knew foreign languages because their parents were the upper middle class. But the “class’ their parents belonged to was enough for Djilas to order the director of Belgrade Radio (I believe the director was Draza Markovich) to immediately fire ‘bourgeoisie elements’. At about the same time, several people were caught selling goods in the black market. Everybody was in the black market in those days. So those individuals got light jail sentences. Djilas, who in those days spoke forcefully about ‘forging the new man’ disagreed. He wrote an article in daily newspaper accusing the trial judge of bourgeoisie mentality and saying that those individuals should be shot. Indeed, those poor guys were immediately retried and shot. Djilas was a high priest of Marxism-Leninism. In the service of that ideology he committed and/or condoned unspeakable crimes in 1941-1954. Exonerating Djilas for the crimes he committed is plain wrong for at least two reasons. First, Djilas was a major player in the communist regime; thus, forgiving his crimes falsifies the history of the communist rule in Yugoslavia. Second, downplaying Djilas’ crimes and inflating his post 1954 behavior provides future generations with wrong behavioral incentives. It informs them that it is OK to kill in the service of an ideology because writing a few books critical of that ideology is all it takes to be forgiven and even hailed as heroes. As for Djilas’ conversion in the post-1954 years, careful reading of his work suggests a series of transformations: from a radical Marxist to a communist reformer; from a communist reformer to a socialist; and from a socialist to a left-wing social-democrat. Clearly, the stability of convictions was not Djilas’ trump card. Djilas never accepted methodological individualism, classical liberalism, and the private-property, free-market capitalism. Perhaps he died before making yet another political transformation. In conclusion, glorifying Djilas as a fighter for liberty is almost pornographic. I believe that Milovan Djilas was masochist and psychopath. And that conclusion, which is not lightly made, finds its justification in Djilas’ activities, his writings, and the remarks of his close comrades. Svetozar (Steve) Pejovich
Professor Emeritus
Texas A&M University
Categories: Srbija

Gde neću biti za vikend

Wed, 22/04/2015 - 13:24
Demokratska stranka je najavila miting za 25. april. Motiv je zaista relevantan, pokazati nezadovoljstvo lošom vladom. Osim toga ništa vredno pomena.
Demokratska stranka je najzaslužnija što je na vlasti u Srbiji stranka limitiranih ljudskih potencijala, koja je manje-više suštinski kopija DS u nešto nepovoljnijim uslovima, pa njene greške deluju grotesknije, kako zbog onih koji te greške prave, tako i zbog okruženja u kome su posledice grešaka svakim danom sve uočljivije. Ako je DS uspeo da nam kuću pomeri iz temelja, ono što radi SNS svaki dan rezultira, ne sanacijom temelja, neko novim pukotinama koje su kuću dovele u stanje gde je sanacija malo verovatna. Da nije DS uspeo sam sebe da toliko ogadi građanima Srbije, ne postoji ni promil šanse da bi Nikolić mogao pobediti iole ozbiljnog kandidata DS, kao što nije postojao ni promil šanse da će sadašnji premijer imati popularnost koju je imao pre godinu dana, pa čak ni onu koju trenutno ima. Korupcija, samoubilačka spoljna politika, bahatost, medijski mrak, isticanje da ako ne glasate za DS doćiće radikali/naprednjaci/1990-te, uništavanje sudstva, katastrofalna ekonomska politika su teško nasleđe DS. Kada su izgubili izbore, oni ne da se nisu pokajali, nego nisu tri godine znali šta ih je snašlo. Imali su priliku te tri godine da tamo gde su na vlasti pokažu da mogu da rade drugačije nego SNS, ali su u Vojvodini pokazali da je razlika u načinu vladanja u tome da su ljudi iz DS umiveniji, kulturniji, blagoglagoljiviji, ali da nažalost ne postoji suštinska razlika u poimanju države koja je njihova privatna & umivena, baš kao što je kod naprednjaka država jednako privatna & neumivena. Nema pokajanja, nema sklanjanja onih koji su petooktobarce ogadili građanima Srbije, nema ničeg osim isticanja da je SNS gori od DS. To je delom tačno, delom i nije, ali na mitingu sledećeg vikenda se ne nudi apsolutno ništa osim toga da SNS ne zna i ne valja, a da DS baš nije toliko bio neznalački i nevaljao.
Dakle, nudi nam se ludačka košulja u kojoj bi se na vlasti smenjivali DS i SNS. Nudi nam se da biramo da li je Dušan Petrović bio manje ili više bahat i sklon ad hok rešenjima od Velje Ilića? Da li nam je Malović bolje urnisala sudstvo od Selakovića? Da li je Mrka bolje mrkonjisao od Zorane? Da li je Superboris bio veći ljubitelj slobodnih medija od Superaleka? Da li su službeni listovi lepše navijali za žute ili naprednjake? Da li se Đelić lepše prenemagao od Vulina? Da li nam je policija imala poderanije uniforme u vreme Dačića ili Stefanovića? Da li nam je vojska bila uništenija pod Šutanovcem ili Gašićem? Da li je štetniji posao sa NIS-im ili Air Srbijom? Da li Dinkićeve politike lepše realizuje DS ili SNS? Da li DS bolje zapošljava svoje ljude ili SNS? Ja jedino znam da mi se ne sviđa ni jedno ni drugo, a to što je sada medijski mrak veći, institucije uništenije, a privreda obogaljena ne znači da treba da biramo između dve opcije koje su loše. To nema smisla, ama baš ni za koga osim onih kojima je baš lepo dok su na vlasti. Onima koji mogu da podrže svaki opciju, svaku promenu i koji vide priliku da jedu bolju klopu nego inače, voze bolja kola, noće u boljim hotelima i leče komplekse iz tinejdžerskih dana.

Stoga, jedino što ima smisla je biti za nešto što je drugačije od DSNS. Biti za promenu politika, promenu sistema, a ne promenu ljudi koji će vam uništavati živote, terati vas iz Srbije i promovisati negativnu selekciju. Mi smo kao država potrošili sve prilike, mi nemamo prava na još jednu grešku. Posebno nemamo pravo da ponavljamo greške.  Dosta je bilo pogrešnih odluka, loših izbora gde se glasa protiv, a ne za, gde glasaš da li će ti Đura oprostiti što je tukao ili neće.
Categories: Srbija

Teze o Liberlandu

Wed, 22/04/2015 - 09:34
 1. Svaka inicijativa koja demistifikuje državu je poželjna. Mistifikacija, mitologizacija države je jedan od najozbiljnijih problema danas u svetu. Država se obožava kao neko više biće, ljudi joj ne samo daju nadprirodna svojstva, benevolentnost i mudrost, nego se kroz nju vide i ostvaruju. Moji pokušaji da čitam Hegela završeni su neslavno, ali koliko shvatam ovo drugo je (bar u pozitivnom, ne normativnom smislu) vrlo dobro uvideo.

U Evropi je više na delu takva mitologizacija i projektovanje kroz državu, u Americi je veći problem legalitet i odumiranje ustavnog i običajnog prava; brkanje zakona (legislation) sa pravom (law). Ali u oba slučaja preko je potrebno otrežnjenje. Liberland, ako od toga i ostane samo sprdnja, je mali korak u tom smeru. Pozdravljam.

2. Ako nekim čudom Liberland opstane i zadrži proklamovane politike, za 10 godina biće najrazvijenija država na Balkanu. 
Categories: Srbija

Katarina Preradović

Mon, 20/04/2015 - 09:29
Ovo je užasna vest. Veliki gubitak za njenu porodicu, za Srbiju, za ekonomsko novinarstvo. Ona je čitala nas, mi smo čitali nju. Sve je došlo iznenadno - njen poslednji tekst je u poslednjem broju NIN-a. Nedostajaćeš nam, Katarina.
Categories: Srbija