Naš problem oko (ne)ulaska u EU najbolje je reflektovan večerašnjom Evrovizijom. Tu se sve savršeno pokazuje. Srbi vole da gledaju Evroviziju. Zato jer je ova kičasta, jer sjaji, blješti i jer je namjenjena low-profile estetskim potrebama. Gledajući Evroviziju oni misle da su dio svijeta. A zapravo Evroviziju još jedino gledaju Jermeni, Bugari, Azerbejdžanci i slične napredne civilizacije.

Da bi zbilja shvatili esenciju evropske moderne Srbi bi morali da se posvete izučavanju Joy Division, Bauhaus, Kraftwerk. Bouvija iz subjektivnih razloga ne želim uopšte da pominjem. Ne možete shvatiti rijeku ako joj ne poznajete izvor.

Tako i naše vajne evrointegracije. Mi bismo možda negdje ali ne znamo šta je to. I onda se čudimo što nas tamo neće. Strani smo element, ne poznajemo tu kulturu. Mi želimo da evropska kultura bude nekako više azerbejdžanska. Tad bi nam bila prihvatljiva.

I zato smo uvijek zbunjeni evropskim zahtjevima. Smatramo ih nepravednim i nerazumljivim jer su nam strani. Nisu naši ljudi u tom elementu. I to je ok. Ali, pogrešno je onda kriviti ove tamo za nesporazume. Za nesporazum je, ipak, potrebno dvoje.

Stoga je Evrovizija ipak humana. Dati i istočnoevropskom plebsu tri dana da se osjeća dijelom globalne kulture. To je veoma značajno ljudima. Čini da se osjećaju vrijednim, a to je zbilja lijep osjećaj. Humani su ti izumitelji evrovizijskog koncepta.

Kažu da je nekad davno u jednom velikom carstvu postojao običaj da kralj na jedan dan bude dvorski sluga a da neko od dvorskih sluga postane kralj. Taj je imao taj dan pravo da radi šta god želi, uključujući i da ponižava samog kralja.

Sljedeći dan, prirodno, bio bi pogubljen.

1. Fašizam je pobjeđen (sam se predao) još 1943, dok je nacional-socijalizam omiljena ideologija današnjice i vas komunista. Svijet je danas oduševljeniji nacizmom više no ikad-intelektualci koji se najviše citiraju su kolektivisti, ljudi traže jaku državu, osjetljivi su na Drugog i Drugačijeg, imaju potrebu da modifikuju Boga (baš poput Himlera)-treba im neki njihov bog, da odgovara njima takvima kakvi jesu. Zlatno tele za junad dvadeset i prvog vijeka.

2. Vladike. Komunisti su u(d)bacili svoje agente u SPC. To su radili decenijama. Danas u Sinodu više fermaju direktive Službe nego Sveto pismo. A onda se komunisti čude što su vladike ovakve i onake. Pa vi ste ih birali, vi ste ih ubacili unutra, kao što ste vršili kadrovsku selekciju u svim oblastima i institucijama od 1945. Čemu sad čuđenje? Pokojni patrijarh Pavle bio je jedini prijeratni monah od svih potonjih njegovih kolega. I iza njega nisu i nisu mogle ostati nikakve afere. I zato su ljudi to i prepoznali. Pavle je hrišćanin, ne udbini agenti.Logično je-komunisti su u početku vršili nuždu pokraj oltara, a kasnije su samo postali lukaviji pa su nastavili da svetogrde skrivenije i podmuklije.

3. Identitet. Njemačka kao uslov Srbiji za evrointegracije postalja pored onih izlizanih uslova i jedan novi, vrlo zanimljiv-promjena identiteta. Da su Srbi sačuvali svoj identitet i da je on za dičenje iste sekunde bi odbacili ovakve uslove i na kulturan način poručili bi Nijemcima gdje mogu sebi da stave taj uslov. Ovako, kad Srbi više slave prvi maj nego Vaskrs, kad većina Srba ne posti ni za Veliki Petak, kad su potpuno zaboravili svoju prekomunističku/prezločinačku istoriju-onda je teško i dati suštinski prigovor ovakvom zahtjevu. Pa zar ne trebamo mjenjati komunistički identitet? Mjenjaju ga čak i u Kini danas, prosto zato jer je besplodan i bolestan, jer je u njegovoj esenciji terorizam i mržnja.